Η Ελλη Στάη ίσα που συγκρατήθηκε και δεν κατέρευσε live: «Ας ευχηθούμε όλα αυτά να μην είναι αλήθεια» ψέλισε. Ο Ευαγγελάτος επαναλάμβανε πόσο σοκαρισμένος είναι. Η Ολγα Τρέμη γούρλωνε τα μάτια της και αναρωτιόταν αν υπήρχαν κάποιοι «που γνώριζαν και δεν μιλούσαν» - υποθέτω βέβαια ότι και να της φέρνανε DVD με έλληνες αρσιβαρίστες να χτυπούν ενέσεις εκείνη δεν θα το έβλεπε. Μόνο η Μαρί Κωνσταντάτου Κυριακού δεν είχε πάρει πρέφα και μεσημέρι Σαββάτου, στην εκπομπή της στο κανάλι του άντρα της, μιλούσε ακόμη για το μεγάλο, το ωραίο και το αληθινό των Ολυμπιακών Αγώνων και της Αφής της Φλόγας. Αν βέβαια κάποιος της το εξηγήσει και εκείνης τι συμβαίνει εδώ και δύο μέρες, θα δηλώσει και αυτή σοκαρισμένη.

Αυτό το μέγα σκάνδαλο με τους αρσιβαρίστες που πιάστηκαν ντοπέ, με τον αποκλεισμό της εθνικής άρσης βαρών και με την παραίτηση του μέχρι πρότινος αγαπημένου προπονητή της χώρας Χρήστου Ιακώβου, εμφανίζεται από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ως κεραυνός εν αιθρία. Οι παρουσιάστριες των ειδήσεων σκίζουν τα ταγέρ τους από το σοκ. Οι αθλητικογράφοι ζητούν από βετεράνους του αθλήματος να γράψουν τις απόψεις τους για το αν υπάρχουν απαγορευμένες ουσίες στα πλατό και τις δημοσιεύουν κιόλας. Και όλοι μαζί δηλώνουμε σοκαρισμένοι. Λες και αυτό το σκάνδαλο συνέβη ξαφνικά. Χωρίς προειδοποίηση. Και μόνο έτσι δεν συνέβη.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '90 υπήρχαν φωνές και καταγγελίες για χρήση απαγορευμένων ουσιών στην άρση βαρών. Και η περίπτωση του Σαμπάνη το 2004 είναι μία από τις πολλές. Δεν ήταν βέβαια μόνο ελληνικό φρούτο αυτό το σύστημα. Παγκοσμίως η άρση βαρών θεωρείται - μαζί με την ποδηλασία - ως το εργαστήριο του ντόπινγκ. Δεν είναι δε τυχαίο ότι αρκετές φορές η ΔΟΕ σκέφτηκε και συζήτησε τον αποκλεισμό της άρσης βαρών από το πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων, ακριβώς επειδή το άθλημα έχει επικίνδυνα στενούς δεσμούς με τις απαγορευμένες ουσίες. Και η ΔΟΕ δεν το αποφάσισε τελικά, μόνο και μόνο επειδή η άρση βαρών είναι ένα από τα παλαιότερα αθλήματα, από τα λίγα που υπήρχαν στο πρόγραμμα των πρώτων Αγώνων της Αθήνας το 1896. 

Στα μέσα της δεκαετίας του '90 λοιπόν είχαν βγει ορισμένοι και έκαναν καταγγελίες για το ντόπινγκ στην άρση βαρών. Μέσα όμως στο κλίμα εθνικής ευφορίας από τα μετάλλια της ελληνικής «dream team», οι καταγγέλοντες, όπως ο παλαιός πρωταθλητής Κωνσταντινίδης, θεωρήθηκαν από προδότες του έθνους έως απλώς γραφικοί που δεν ξέρουν τι λένε. Μπροστά στην αναζήτηση της όποιας αλήθειας, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, οι Στάηδες, οι Τρέμηδες και οι Ευαγγελάτοι της εποχής - η Μαρί ήταν ακόμη ηθοποιός και δεν πολυκαταλάβαινε ούτε τότε - προτίμησαν την ευκολία των διθύραμβων που ανεβάζουν το εθνικό φρόνημα και μαζί τους δείκτες τηλεθέασης. Τώρα βέβαια που δεν υπάρχουν και πολλές ελπίδες για μετάλλια στο Πεκίνο, όλοι απαιτούν να χυθεί άπλετο φως.

Ειλικρινά δεν με ενοχλεί τόσο το γεγονός ότι κάποιοι πήραν αναβολικά μπας και καταφέρουν να τη βολέψουν με κάνα πριμ από το κράτος και έναν βαθμό αξιωματικού στον Στρατό Ξηράς, όσο η υποκρισία. Ολων μας.