Αρχική σελίδα Sport.gr

Blogs/Καρπετόπουλος
Τελευταία ενημέρωση: 10/05/2012 @ 22:06

Ο Φαλκάο του Παναθηναϊκού...

γράφει: Αντώνης Καρπετόπουλος
 
 
 

Η Ατλέτικο Μαδρίτης κέρδισε το δεύτερο Γιουρόπα Λιγκ τα τρία τελευταία χρόνια και κοιτάζοντας τις δυο ενδεκάδες της που το κατάφεραν διακρίνεις κάτι σπάνιο: από την ομάδα που κέρδισε το τρόπαιο δυο χρόνια πριν, η τωρινή έχει μόνο τρεις ποδοσφαιριστές κι αυτοί δεν είναι καν βασικοί!

Ο ένας είναι ο γνωστός μας Ασουνσάο, που πέρασε από την ΑΕΚ και χθες ήταν στον πάγκο, ο άλλος ο τότε αρχηγός Λόπεθ που είναι ένα είδος χρυσής εφεδρείας και ο τρίτος ο Ντομίνγκουεζ που μπήκε στις καθυστερήσεις για να πάρει ο Αρντά Τουράν τα χειροκροτήματα.

Οι Μαδριλένοι «χάλασαν» σε χρόνο ρεκόρ μια ομάδα που είχε καταπλήξει προ διετίας με καλύτερο παίκτη το Φορλάν και την έφτιαξαν σε χρόνο ρεκόρ από την αρχή – αυτή τη φορά στα μέτρα ενός τρομερού κανονιέρη που λέγεται Ρανταμέλ Φαλκάο. Για να αξιοποιηθεί ο Κολομβιανός στράικερ ήρθαν ο Τουράν (που ντριπλάρει σαν το διάβολο παίρνοντας μαζί του πάντα ένα τουλάχιστον αμυντικό ώστε να έχει ο δαιμόνιος φορ χώρους) και φυσικά ο Ντιέγκο, αποτυχημένος στην απαιτητική Γιούβε αλλά σπουδαίος με τη μπάλα στα πόδια και πολύ ικανός στο να παίζει κάθετα.

Ο Σιμεόνε, που έμοιαζε στα μάτια μου με προπονητή «προ αμνημονεύτων καιρών και βάλε» δηλαδή από το 91-92 που έπαιζε στην Πίζα, έδωσε μετά το Δεκέμβρη στην ομάδα το απαραίτητο τσαγανό και στον τελικό κέρδισε τον δάσκαλο Μπιέλσα ξεδοντιάζοντας την Αθλέτικ του: η καλή ανασταλτική δουλειά στις πτέρυγες και το διπλό μαρκάρισμα στο Γιορέντε από τους Γκοντίν και Μιράντα, έβαλαν τις βάσεις της νίκης. Την οποία και έδωσε ο «Φαλκάο του Παναθηναϊκού» για τον οποίο η σημερινή Marca απαιτεί αγάπη και μόνο.

Τα τελευταία χρόνια όταν βλέπουμε μεγάλους παίκτες που σύμφωνα με τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων έχουν απασχολήσει ελληνικές ομάδες, με την παρέα που βλέπω τα ματς στην τηλεόραση αποδίδουμε πάντα τον καθένα από αυτούς στην ομάδα που θα τον αποκτούσε. Ο Πόλγκα είναι του Ολυμπιακού, όπως και ο Αϊμάρ. Ο Σαβιόλα και του Ολυμπιακού και του ΠΑΟ: έχει παίξει κι έχει κάνει καριέρα και στους δυο. Ο Ζόνας είναι της ΑΕΚ.

Ο Ντραγκουντίνοβιτς έχει κάνει στον Ολυμπιακό καριέρα μεγαλύτερη από τον Ανατολάκη, όπως και ο Κάλστρομ ή Σέλστερμ για τους κολλητούς του. Του ΠΑΟ είναι φυσικά ο Πιζάρο (κάθε Πιζάρο…), ο Μπάριος (μην τον μπλέκετε με το Χόρχε που όντως έπαιξε στον Ολυμπιακό…) και ο Μπομπό για τον οποίο δόθηκε μάχη με τον Ολυμπιακό. Αλλά ο μεγαλύτερος παίκτης του ΠΑΟ είναι πάντα ο Φαλκάο που ο Ρότσα (ή ο Βέλιτς ή σε άλλες εκδοχές και οι δύο) είχε κλείσει και είχε συμφωνήσει με τη Ρίβερ, αλλά ο κακός Αντωνίου δεν τον έφερε γιατί πήρε τον Ροντρίγκο Σόουζα: όποιος δεν έχει ακούσει αυτό το παραμύθι δε ζει στην Ελλάδα! Στην προκειμένη περίπτωση αυτό λέγονταν (και επαναλαμβάνεται και σήμερα) για να «χτυπηθεί» ο Αντωνίου και κατά δεύτερον ο Πατέρας, όμως πιο πολύ και από το γιατί λέγεται κάτι η πλάκα είναι ότι το πιστεύει ο κόσμος.  Γιατί το πιστεύει; Γιατί στον κόσμο που παρακολουθεί ποδόσφαιρο τέτοια παραμύθια αρέσουν.

Ημουν μικρός και διάβαζα ότι στην ΑΕΚ ήρθε κάποτε ο Ρουμενίγκε και τον απέρριψαν: μιλάω για τον Καρλ Χάινς και όχι για τον αδερφό του. Πόσο χρονών ήταν; Με δεδομένο ότι ντεμπουτάρισε στη Μπουντεσλίγκα στα 17, πρέπει να ήταν από 15 μισό μέχρι 16! Σε ανάλογη ηλικία, την ίδια εκείνη μαγική περίοδο, ο Ολυμπιακός δεν πήρε (κοψοχρονιά…) και τους δυο αδερφούς Λάουντρουπ, ενώ ο ΠΑΟ είχε φέρει μυστικά στην Παιανία τον Χουάν Σεμπάστιαν Βερόν (με τη μεσολάβηση του πατέρα του) αλλά δεν τον κράτησε γιατί δεν τα βρήκαν στα λεφτά.

Αυτό το παραμύθι το είχα φάει κι εγω και κάποτε τον Βερόν τον ρώτησα αν ισχύει: θυμάμαι ότι γούρλωσε τα μάτια (έπαιζε τότε στη Σαμπντόρια) και μου είπε ότι δεν έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα αλλά σκοπεύει να ρθει για τουρισμό! Φυσικά η πλέον απίστευτη τέτοια ιστορία παραμένει η απόρριψη του Ρονάλντο από τους προπονητές της Καλαμάτας. Σύμφωνα με τους τοπικούς μύθους και θρύλους που λένε οι Καλαματιανοί, όταν ξαποσταίνουν καπνίζοντας ένα τσιγάρο, το Φαινόμενο το έφερε στη Μεσσηνία ο Σταύρος Παπαδόπουλος αλλά οι άχρηστοι συνεργάτες του δεν κατάλαβαν ότι είναι τρομερός παίκτης. Αν συνυπολογίσει κανείς ότι ο Ρονάλντο στα 16 του ήταν βασικός παίκτης της Κορίνθιας και στα 17 του υπέγραψε στην PSV καταλαβαίνεις ότι αν ήρθε στην Καλαμάτα πρέπει να ήταν μικρότερος από 15! Οπότε πάλι καλά που δεν συλλάβανε τον κυρ Σταύρο για εμπόριο βρεφών…

Το ότι ο Ρότσα είχε μιλήσει κολακευτικά για τον Φαλκάο είναι δεδομένο: η φήμη των ικανοτήτων του υπήρχε στη Λατινική Αμερική από τον καιρό που έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Κολομβίας σε ηλικία 13 χρονών! Η Ρίβερ τον αγόρασε όταν έκλεισε τα 15 (!) και για τις ικανότητες του ορκίζονταν όλοι: θα τις είχαμε μάθει γρηγορότερα αν μια ρήξη χιαστών χρονών δεν τον άφηνε εκτός προπονήσεων για ένα ολόκληρο χρόνο σε ηλικία 17 και δεν τον ταλαιπωρούσε τρία ολόκληρα χρόνια. Όμως ο τύπος δεν ψήνονταν ποτέ να ρθει στην Ελλάδα ακόμα κι αν ο ΠΑΟ του έδινε πάνω από τα 6 εκατ ευρώ με τα οποία η Πόρτο τον αγόρασε το καλοκαίρι του 2009: το παιδί είχε μεγάλες φιλοδοξίες κι ελπίζω να καταλαβαίνετε το γιατί.

Ποιον καλό παίκτη μπορούσε κάποτε να πάρει πραγματικά ο ΠΑΟ; Τον Ντένις που ανήκει σήμερα στη Νάπολι και παίζει στην Αταλάντα. Τον είχε δει ο Βέλιτς το 2008, είχε πάει να τον αποκτήσει δανεικό με ψίχουλα, ο τύπος δεν σκόραρε σχεδόν ποτέ, αλλά ο Γιάσμικο κάτι είχε δει. Χρειάστηκε να μείνει δυο εβδομάδες για να διαπραγματευτεί την απόκτησή του και στις δυο εβδομάδες αυτές ο Ντένις έβαλε τρία γκολ. Ο Γιάσμικο ήταν γουρλής, αλλά αυτό που τελικά πέτυχε ήταν να διαπιστώσει ότι τρία κολλητά γκολ στο πρωτάθλημα της Αργεντινής ανεβάζουν πολύ το κόστος μιας μεταγραφής…  



 
Λέξεις κλειδιά: Καρπετόπουλος, Blogjob
 
 
φορτώνεται