Κάποια στιγμή πιστέψαμε ότι η γενιά του 2004 ίσως πάρει το ελληνικό ποδόσφαιρο στα χέρια της. Αποδείχθηκε ότι περισσότερο ήταν ευχή και όχι πραγματικότητα.

 

 Η αποχώρηση του Θοδωρή Ζαγοράκη, που ήρθε να προστεθεί σε εκείνη του Ντέμη Νικολαΐδη και μάλιστα με τον ίδιο άσχημο τρόπο, επιβεβαιώνει πως το ίδιο το ποδόσφαιρο διώχνει τα παιδιά του, όταν αυτά προσπαθούν να αναλάβουν σημαντικά πόστα.

Ο πρόεδρος του ΠΣΑΠ, Στέλιος Γιαννακόπουλος, ακόμη ένα παιδί από εκείνα τα `χρυσά` 23 που προσπαθεί να μείνει στο χώρο και να συνεχίσει να προσφέρει στο άθλημα, δεν μπορεί να το δεχτεί. «Είναι κρίμα να φεύγουν από το ελληνικό ποδόσφαιρο και κυρίως να φεύγουν πικραμένοι», σχολίασε στο Sport.gr.

Μοιάζει, λοιπόν, το ελληνικό ποδόσφαιρο να τρώει τα ίδια τα παιδιά του. Το χειρότερο; Εκείνα ακριβώς που πριν μερικά χρόνια το έφτασαν στην κορυφαία στιγμή της ιστορίας του. Για να μιλήσουμε και με ακρίβεια, από τους 23 ποδοσφαιριστές του Euro 2004, οι εννέα εξακολουθούν να αγωνίζονται (Κατσουράνης, Βενετίδης, Καφές, Χαλκιάς, Δ. Παπαδόπουλος, Σεϊταρίδης, Καραγκούνης, Δέλλας, Χαριστέας).

Πώς να αισιοδοξούν ότι θα μείνουν στο χώρο που αγάπησαν και μετά το τέλος της καριέρας τους, όταν βλέπουν ότι από εκείνη την αποστολή, οι έξι που κρέμασαν τα παπούτσια τους, δεν έχουν κρατήσει σχέση με το χώρο γιατί κανείς δεν φρόντισε να τους αξιοποιήσει (Γκούμας, Καψής, Λάκης, Νικοπολίδης, Κατεργιανάκης, Μπασινάς).

Και από τους οχτώ που ανέλαβαν ρόλο στο ελληνικό ποδόσφαιρο, οι δύο που πήραν τα πιο σημαντικά πόστα, στην ουσία εκδιώχθηκαν. Ο Νικολαΐδης και πλέον ο Ζαγοράκης. Από τους υπόλοιπους, ο Γιαννακόπουλος, επίσης με πολύ σημαντικό ρόλο, φροντίζει για τα συμφέροντα των συναδέλφων του ως πρόεδρος του ΠΣΑΠ. Ο Ζήσης Βρύζας, από τεχνικός διευθυντής, αντιπρόεδρος, βοηθός προπονητή στην Εθνική, πλέον είναι πρόεδρος του ΠΑΟΚ. Δίνοντας τουλάχιστον, μια ομαλή και ποδοσφαιρική συνέχεια στο έργο του Ζαγοράκη. Ο Τάκης Φύσσας – που πραγματικά αξιοποιήθηκε – είναι ο τεχνικός διευθυντής των Εθνικών ομάδων. Δύο έχουν ξεκινήσει καριέρα προπονητή, ο Γιώργος Γεωργιάδης στην Εθνική Ελπίδων, ο Νίκος Νταμπίζας ως βοηθός στο τεχνικό τιμ της Λάρισας. Ενώ ο Βασίλης Τσιάρτας έχει επαφή ως ατζέντης ποδοσφαιριστών.

Ο Γιαννακόπουλος το λέει με πίκρα: «Δηλαδή, από τους 23, μόνο δύο αξιοποίησε το ίδιο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Τον Φύσσα και τον Γωεργιάδη. Τα υπόλοιπα παιδιά, προσπαθούν μόνα τους. Και βέβαια, δεν τα καταφέρνουν πάντα. Ηδη ο Θοδωρής και ο Ντέμης, δυστυχώς, αποχώρησαν και μάλιστα πικραμένοι. Κατά την άποψή μου, θα έπρεπε και οι 23 παίκτες να έχουν νευραλγικές θέσεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Να τους δώσει το ελληνικό ποδόσφαιρο, δυνατά πόστα. Αποφάσεων. Όπως συμβαίνει σε όλες τις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες. Ας δουν ποιοι έχουν τις νευραλγικές θέσεις στο ποδόσφαιρο στην Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Αγγλία, την Γαλλία. Είναι πρώην ποδοσφαιριστές».

Ασφαλώς και ο λόγος είναι ξεκάθαρος: «Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν τι σημαίνει ποδόσφαιρο. Εχουν φορέσει σορτσάκι και φανέλα. Γνωρίζουν τις ανάγκες του χώρου. Ως πρόεδρος του συνδέσμου των ποδοσφαιριστών, θέλω να πω πως είναι διαφορετικό να αποφασίζουν για τους ποδοσφαιριστές πρώην ποδοσφαιριστές και διαφορετικό να αποφασίζουν άλλοι. Και μάλιστα, να αποφασίζουν για τους ποδοσφαιριστές, χωρίς τους ποδοσφαιριστές. Υπάρχει έντονη ενόχληση από τον ΠΣΑΠ. Και ας καταλάβουν όλοι, ότι χωρίς τους ποδοσφαιριστές, δεν γίνεται παιχνίδι».

Τι είναι αυτό που απομακρύνει από τα διοικητικά πόστα τους πρώην ποδοσφαιριστές. «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει υπομονή. Η πίεση για άμεσα αποτελέσματα είναι πολύ μεγάλη. Δεν τους αφήνουν οι καταστάσεις. Σε μια χώρα όπου δεν υπάρχει προγραμματισμός, όπως η Ελλάδα, ο Ντέμης και ο Θοδωρής είχαν πρόγραμμα για τις ομάδες τους. Αλλά με τέτοιες καταστάσεις που υπάρχουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, πώς να το ολοκληρώσουν; λέει ο Γιαννακόπουλος και μάλιστα, κάνει μια καθόλου ευχάριστη επισήμανση για το μέλλον:

«Η αποχώρηση των δύο παιδιών, αποτελεί τροχοπέδη και για άλλα παιδιά να ασχοληθούν από διοικητικές θέσεις, σε πόστα αποφάσεων με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δυστυχώς. Και μάλιστα, βλέπω ότι από τους σοβαρούς παράγοντες που υπάρχουν τώρα στο χώρο, πολλοί λένε πλέον τι ήθελα και ασχολήθηκα. Είναι λογική και η ανησυχία των παιδιών που σύντομα θα ολοκληρώσουν την καριέρα τους και βλέπουν ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει χώρο για τα παιδιά του. Κρίμα…»